Guildford, Engeland 2009

Na een goede nachtrust en een klein ontbijt in het Hurtwood Inn Hotel in Peaslake gingen wij naar Guildford voor ons eerste overzeese toernooi.
Cor dacht de weg nu wel te kennen en toog op weg zonder de Tomtom aan te zetten. Nou… foute boel! Een dag ervoor waren er nota bene nog geweest en werd ons door een behulpzame heer de registratietafel getoond, maar omdat die weggetjes zo op elkaar lijken was hij gewoon hopeloos de mist in gegaan. We raakten flink uit de koers en kwamen, weliswaar ruim op tijd, later dan gepland op de Guildford Golf Course.
Ian Fraser was bezig met een korte briefing en de gong ging om 09.40 uur om het toernooi te starten. Ik had een gezellige tafel en er werd zeker niet met het mes op tafel gespeeld.
Voor de pauze nog een ronde en de lunch werd genuttigd in een deel van het clubhuis. Op het menu stonden gekookte ham, salade  en lasagne.

Na de pauze nog twee rondes met steeds weer die Engelse hoffelijkheid die de boventoon voerde, “I’m sorry old chap, that’s the one” bij een winnende steen. Er werd geknokt voor elke punt en de strijdlust was duidelijk aanwezig. De eerste drie prijzen waren gesponsord door Fennell, een Japanse Susi-bar en Japans restaurant. Het was een prachtige glazen “ding” en nog twee aparte “dingen” , ook van glas. John Wood en Gemma Collinge mochten het in ontvangst nemen voor rep. tweede en derde plaats.

De eindstand werd berekend en in de tussentijd was er een loterij voor een goed doel die de vrouw van Ian, Naomi, had georganiseerd. De loting kwam en warempel... Naomi kwam als winnares tevoorschijn.

Nu wilde het geval dat zij niet op de lijst van de betaling stond en dus kon ze de prijs niet in ontvangst nemen. Dan maar een andere naam uit de hoge hoed… Ans! Zij was de gelukkige en ontving een prachtig riichi-mahjongspel, gedoneerd  door ReachMahjong.Com. Een prachtig spel en Ans was er zichtbaar blij mee.
Later mocht Ans wederom naar voren komen om de zesde prijs, een fles Spaanse wijn, in ontvangst te nemen.
Een van de organisatoren, Peter Langford, was de nummer 1.
Na de prijsuitreiking ging een aantal mensen naar Womash om daar de avond te vullen. Een oergezellige pub en we konden daar ook wat eten. Zaten daar tot laat in de avond ten slotte gingen naar het hotel met een voldaan gevoel.
In het hotel nog gauw even de eindstand door gemaild naar MahjongNews en toen naar bed.